24 / 2 / 1378 شنبه درس شمارهء ( 217 ) كتاب النكاح / سال دوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس قبل و اين جلسه : موضوع بحث ، تزويج معتده و دخول به آن عن شبهه است . كلام در اين بود كه آيا عدّه اصلى با عدّه شبهه تداخل مىكنند يا خير ؟ به برخى از علماء ، قول به تداخل نسبت داده شده ، ولى ايشان در مسأله ديگرى ( تزويج ذات بعل ) قائل به تداخل هستند ، نه در مسأله مورد بحث ما . و آن مسأله اين است ، شخصى با زن شوهردارى ازدواج كرده و از روى شبهه با او وقاع كرده و سپس شوهر زن را طلاق دهد يا بميرد ، روايات بالاتفاق قائل به تداخل است و ما نيز بدان فتوا مىدهيم . ولى در مسأله تزويج معتده ، روايات مختلف است . مرحوم آقاى خويى ، با توجه به مبناى انقلاب نسبت ، بين عدّه وفات و ساير عدّه‌ها تفصيل قائل شده‌اند . ما ضمن توضيحى بر مبناى اصولى انقلاب نسبت و تطبيق آن در مقام ، اشاره‌اى به فرق بين انقلاب نسبت و شاهد جمع كرده ، نتيجه‌گيرى از اين مبانى را به جلسات آينده موكول مىنماييم . * * * الف ) بررسى اقوال علماء در تداخل و عدم تداخل عدّه اصلى و عدّه شبهه : اگر مردى زنى را در عدّه تزويج كند و با او نزديكى كند ، اين نزديكى عدّه دارد . سخن در اين است كه آيا اين عدّه ، در عدّه اصلى تداخل مىكند يا خير ؟